نقاشی

بهترین سن آموزش نقاشی مجموعه: روانشناسی کودکان

 

آموزش نقاشی به کودکان

 

 

راه‌های بسیار متفاوتی برای آموزش نقاشی کودکان وجود دارد. بهترین کار در قدم اول تفکیک گروه‌های سنی است. زیراتفاوت سن یعنی تغییر باورها، خیال‌ها و رویاها. مثلا باور و شناخت یک کودک 6 ساله از دنیا، با یک کودک 11 ساله متفاوت است.

راه‌های بسیار متفاوتی برای آموزش نقاشی کودکان وجود دارد. بهترین کار در قدم اول تفکیک گروه‌های سنی است. زیرا تفاوت سن یعنی تغییر باورها، خیال‌ها و رویاها. مثلا باور و شناخت یک کودک 6 ساله از دنیا، با یک کودک 11 ساله متفاوت است.

 

آموزش نقاشی به کودکان زیر 6 سال


در این دوره کودک از کمترین اطلاعات علمی برخوردار است. بنابراین بسیاری از باورهایشان ساخته و پرداخته ذهن و خیال کودکانه‌شان است. اکثر فضاهایی را که می‌سازند، تخیلی بوده و قابل لمس و رویت ما نیست. اولین گام برای آموزش به این گروه سنی باور دنیای خیالی آنها است. همه چیز در دنیای آنها برای ما توصیف شده نیست. بهترین و گویاترین زبان برای شناخت این دنیا زبان خود آنها است. برای کشف آ‌نها تغییر فضا امکان‌پذیر نیست؛ چون آنها را از خیال‌های تکرارنشدنی دور نگه می‌داریم. پس اولین گام جهت آموزش، کشف دنیای فردی هر کودک است و رسیدن به تخیل آنها.

 

بهترین سن آموزش نقاشی


بهترین سن برای شروع آموزش به کودکان از پایان 4‌سالگی است. البته این موضوع برای همه صدق نمی‌کند. بعضی امکان ماندن در یک جای مشخص تحت عنوان کلاس به مدت نسبتا طولانی را ندارند یا اینکه آمادگی پذیرش آموزش در ‌آنها شکل نگرفته یا بعضی‌ها در 3 سالگی امکان آموزش درونشان شکل گرفته است( که این مورد بیشتر در دختربچه‌ها به چشم می‌خورد) باید توجه داشت آموزش نقاشی به کودکان باید به روش غیرمستقیم باشد. یک مربی باید از موسیقی، تاتر، بازی، ‌قصه،‌ شعر و ... استفاده کند و فضایی به وجود آورد تا هنرجوی خردسال خود را با زبان تصویری آشنا سازد. نقاشی یک زبان بین‌المللی است. زبانی برای گفتن ناگفته‌های خود.

 

 

 

بهترین ابزار نقاشی برای کودک


اولین گام برای آموزش درست، شناخت ابزار مناسب است؛ ابزاری متناسب با روحیات و توانایی‌های فیزیکی.

این گروه سنی جذب رنگ‌های غلیظ می‌شوند. آنها تمایلی به ترکیب ندارند و می‌توانند سطح سفید کاغذ را با غلظت بالای رنگی بپوشانند. بنابراین ابزار رنگی کودکان باید دارای غلظت رنگی مناسب باشد.

 

پاستل


یکی از مناسب‌ترین ابزار برای این سن پاستل روغنی است البته با کاغذ مناسب. کاغذ پاستل باید زبر باشد. توجه داشته باشید که بافت بسیار درشت و زبر توصیه نمی‌شود، به خصوص برای کودکان. چون کنترل وسیله روی بافت درشت مقوا راحت نیست. پاستل:

1- نوک پهنی دارد و غلظت بالای رنگی

2- به علت جرمی که دارد می‌توان به راحتی در نقاشی بافت ایجاد کرد.

3- به علت جرمی که دارد، اصطکاک آن با کاغذ کم می‌شود و حرکت آن روی کاغذ راحت‌تر است. کودک نیازی به فشار دست ندارد و دست او خسته نمی‌شود.

 

گواش


دومین وسیله‌ای که برای کودکان پیشنهاد می‌شود گواش است. گواش از غلظت رنگی بالایی برخوردار است. دقت باید داشت تنها گواش مخصوص کودکان مناسب این گروه سنی است که احتیاج به ترکیب کردن آن با آب نیست و مستقیما می‌توانند قلمو را به داخل رنگ برده و روی کاغذ بکشند. ابعاد کاغذ و کادر برای این گروه بسیار مهم است. کاغذ یا مقوا نباید آنقدر کوچک باشد که کودک برای کشیدن نقاشی دچار مشکل شود(چون کشیدن اجسام کوچک و ظریف برای این گروه سنی مشکل است) و نه آنقدر بزرگ باشد که کودک از کشیدن خسته شده و دچار یاس شود. ابعاد کاغذ باید متناسب با نوک ابزار باشد.

نقاشی مانند خواب و رویا، کودک خود را از ممنوعیت‌ها رها کرده و ناخواسته و ناخودآگاه درباره مشکلات، کشفیات و دلهره‌هایش صحبت می‌کند. برای آموزش صحیح نقاشی به کودک، باید کمترین کپی‌برداری را از مدلی انجام دهیم؛‌ مثلا در نقاشی کودکان خطی بر روی صورت برادر، حذف کردن شخصی، به کارگیری رنگی خاص یا بزرگ کشیدن بیش از حد یک اتفاق همه اینها تعبیر دارد.

کودک 1 ساله مداد را در دست می‌گیرد ولی به سهولت نمی‌تواند ‌آن را بر کاغذ بکشد. فقط با مداد بر روی کاغذ ضربه می‌زند و سرانجام کاغذ پاره می‌شود.

(کشیدن خط افقی قبل از خط‌های عمودی ظاهر می‌شود.) 18 تا 20 ماهه موفق به کشیدن خط می‌شود.

در 2 سالگی خط‌ها دایره‌وار و زاویه‌دار می‌شوند.

در 5/2 سالگی به علت قدرت عضلانی قادر به تعقیب خط با چشم است که از محدوده کادر خارج نشود.

در 3 سالگی فقط لذت بردن از کشیدن خط روی کاغذ نیست، بلکه مایل است احساسات درونی خود را از زندگی کوتاهش بیان کنند. در این سن خط‌های عمودی را بیشتر از خط‌های افقی رسم می‌کند. خط عمودی نشانه اظهار وجود کودک است.

در اواخر 3 سالگی شروع به کشیدن خانه و خورشید می‌کند.

در 4 سالگی خط‌نگاری‌های او جمع شده و برای بزرگ‌ترها معنی پیدا می‌کند.

در 5 تا 6 سالگی امکان یادگیری کودک به نوشتن و حروف الفبا پیدا می‌شود.

 

رنگ‌ها


بین نقش رنگ و زندگی کودک یک حالت متواری است. 3 تا 6 سالگی کودک تحت تاثیر فشارهای درونی است و علاقه وافری به رنگ دارد و استفاده از رنگ بر شکل ظاهری مقدم است. هر چه سن بالاتر می‌رود، وابستگی بر رنگ، کم و توجه بر شکل و ظاهر آن بیشتر می‌شود. هر قدر کودک کوچک‌تر باشد از رنگ‌های زنده‌تر استفاده می‌کند. کودکانی که در کودکستان هستند، بیشتر از رنگ‌های گرم و تند استفاده می‌کنند. برخلاف کودکانی که در خانه نقاشی می‌کنند و از رنگ‌های سرد استفاده می‌کنند که به علت مشکلات عاطفی و روانی است.

فقدان رنگ در قسمت‌ یا تمامی نقاشی دلیل بر خلاء عاطفی یا گرایش‌های ضد اجتماعی است. کودکان سازگار در نقاشی خود به طورمتوسط از 5 رنگ استفاده می‌کنند. کودکان گوشه‌گیر 1 یا 2 رنگ به کار می‌برند. کودک برای انتخاب رنگ‌ها فقط تحت تاثیر احساسات و علایق خود قرار دارد؛ مثلا ممکن است چمن را بنفش بکشد چون هم رنگ بنفش را دوست دارد و هم چمن را کشیده است.


نماد رنگ‌ها


رنگ‌ها تحت تاثیر عوامل جسمی و روانی، معانی مختلفی دارد. رنگ‌ها به دو دسته رنگ‌های گرم(زرد، نارنجی و قرمز) و رنگ‌های سرد(آبی، سبز و بنفش) است. رنگ‌های گرم حالت تحریک‌دهنده و سبب فعالیت و جنب و جوش، حس روشنی،‌ شادی، مولد و ... است ولی رنگ‌های سرد،‌ حس انفعالی یعنی سکون و بی‌حرکتی و ... دارد. رنگ‌های خنثی(خاکستری) مبین درونگری، آغشته‌سازی، استدلال، خودمختاری و ... است. سیاه نشانه ترس، اضطراب و تشویش است. قرمز معنای تحرک را در بردارد. نارنجی بیانگر آرامش و خوشی است. سبز، گویای زندگی و آبی و بنفش نشانه داشتن تمایلات درهم برهم است. رنگ‌های گرم در کل نشانه علاقه و صمیمیت است و رنگ‌های سرد و تند، نشانه کودکانی است که نظارت شدید در خانه داشته و مشکلات روانی و عاطفی دارند.

 

 

 

موضوع نقاشی کودکان


کودک با تمام وجود و شخصیت ذهنی و عاطفی خود نقاشی می‌کشد. آدم، خانه،‌ درخت، ماه، خورشید و حیوانات را می‌کشند.

 

آدمک


نقاشی کودکان اگر در حد معمولی باشد، می‌توان گفت کودکی سازگار است. آدمک کوچک و کنار صفحه نشانه خجالتی و گوشه‌گیر بودن، کم‌بها و بی‌ارزش دانستن خود است.

آدمک‌های بزرگ نشانه کودکانی است که اختلالات عاطفی دارند.

فقدان دست یا بازو نشانه بی‌اهمیت بودن خود است.

 

خانه


نماد پناهگاه و دسته اصلی گرمی خانواده است که ممکن است به خانه علاقمند یا از آن متنفر باشد.

خانه دلباز مشخصه خانه سعادتمند یعنی باغچه پر از گل، درهای بلند، پنجره و دودکش است. اگر خانه بدون در ورودی در نقاشی‌های 5 تا 8 سال دیده شد، نشانه خجالتی بودن کودک و وابستگی شدید به مادر است. بعد از 8 سالگی احساس خودکوچک‌بینی و تنهایی کودک، در نوجوانی نشانه شرم و حیا بیش از حد و احساسات رقیق است.

 

خانه به صورت قصر، پناهگاه مطلوبی برای کودک است.

خانه کوچک به شکل زندان، نشانه ناسازگاری و مشکلات درونی خانواده است. خانه با دو در یا دری 2 تکه، نشانه پدر و مادری است که از هم جدا شده‌اند که بخش اول نشانه یک زندگی مطلوب و خانوادگی و دومی نشانه زندگی تحمیل شده است.

افراد خیال‌پرداز بیشتر به کشیدن دریا و امواج آن و پرندگان می‌پردازند.

 

درخت


به سه قسمت ریشه، تنه و ساقه و برگ تقسیم می‌شود.

در زیر 6 سالگی تنه درخت، بلند کشیده می‌شود ولی بعد از این سن نشانه عقب‌افتادگی فکری یا بیماری عصبی است.

درخت کوتاه و صاف، نشانه جاه‌طلبی و بلندپروازی کودک است. درخت با تنه کج، عدم ثبات و درخت با تنه صاف نشانه ثبات و رشد و یادگیری و برگ‌های درهم فرورفته، نشانه کودکی خجالتی و منزوی است.

درختی با شاخه‌های به هر سو کشیده شده، نشانه کودکی است که مسایل را به سادگی درک می‌کند و سازگار است.

 

 

 

خورشید و ماه


خورشید نشانه امنیت، گرما، خوشحالی و قدرت و پدر است.

خورشید به طور کامل و درخشنده نشان‌دهنده کودکی است که با پدر خود رابطه خوبی دارد.

خورشید در پشت کوه، نمایانگر رابطه نامطلوب بین کودک و پدر است.

خورشید با رنگ قرمز تند یا سیاه، نشانه ترس و اضطراب و دلهره و تشویش است.

ماه، نشانگر سستی است. زمانی ماه درمی‌آید که خورشید، یعنی منبع زندگی رفته است. ماه اغلب در کنار قبر یا قبرستان ظاهر می‌شود.

 

اتومبیل


قدرت، جامعه بیرون از خانه و خانواده. کودکی که خود یا پدر را در حال رانندگی می‌کشد، نشانگر این است که این کودک، احساس مسئولیت داشته و از زندگی خارج از خانواده رضایت دارد.

 

آسمان و زمین


آسمان، الهام پاکی و زمین نشانه ثبات و قدرت است.

 

حیوانات


کارهای اشتباه خود را در غالب حیوانات می‌کشند. کودکی که حیوانی درنده می‌کشد،‌ نشانه تندخویی یا عدم مهر و محبت در خانواده است.

کودک به کمک نقاشی،‌ کشمکش‌ها و دلهره‌هایش را بیان می‌کند.

 

خط


خط ممکن است ضخیم، نازک، خط و نقطه، خط مداوم، عمودی، افقی، زاویه‌دار و مارپیچ باشد. از روی خط می‌توان به غم و شادی، عصبانیت و اطمینان کودک پی برد.

در خوشحالی و راحتی، خط بارزتر و بلندتر، در ضعف و عصبانیت خط فشرده‌تر و کوتاه‌‌تر می‌شود. در هنگام پرخاشگری، خط‌ها قطعه قطعه و پیچیده می‌شوند. اگر کودک جوش و خروش کم و ناتوانی داشته باشد، خطوط با پررنگی و نیروی زیاد شروع می‌شود و با بی‌رنگی تمام می‌شود.

اگر در قسمت‌هایی از ترکیب نقاشی خط‌خطی وجود داشته باشد، نشان از وجود مشکلات عاطفی و دلهره است.

 

فضای نقاشی


فضا در نقاشی اهمیت زیادی دارد. کودکانی که متناسب با کاغذ نقاشی می‌کنند، کودکانی هستند که آرامش دارند. اگر نقاشی از کادر یا کاغذ خارج شود، 3 حالت دارد:

1- کودکانی که عقب‌افتادگی دارند؛ یعنی ضعف عضلانی دارند.

2- کودکانی که به خود بی‌اعتماد هستند.

3- کودکانی که کمبود محبت دارند.

اگر کودک در گوشه کاغذ نقاشی بکشد، یعنی کم‌رو و خجالتی است.

نقاشی اگر در بالای کاغذ کشیده شود، نشانه ارزش‌گذاری به خود و اعتماد به نفس است.

اگر او تمایل دارد که در پایین کاغذ نقاشی بکشد، به این معنا است که کمتر شیفته شوند.

اگر کودک شما چپ دست نباشد و تمایل دارد که در گوشه چپ کاغذ نقاشی بکشد، نشانه غم و اندوه و گوشه‌گیری او است.

رنگ و کودک       کودکان عاشق تمام انواع رنگ ها هستند و به آن ها پاسخ آنی و سریع می دهند گرچه پاسخ آنان متفاوت از واکنش بزرگسالان است. اگر شما در ارتباط با کودکان هستید، رنگ باید یکی از دوستان و همراهان شما باشد اما شما نیاز دارید از زبان رنگ ها به درستی استفاده کنید.                           رنگ و کودک                        

رنگ بخش درخشان و شفاف دوران کودکی است. کودکان عاشق تمام انواع رنگ ها هستند و به آن ها پاسخ آنی و سریع می دهند گرچه پاسخ آنان متفاوت از واکنش بزرگسالان است. اگر شما در ارتباط با کودکان هستید، رنگ باید یکی از دوستان و همراهان شما باشد اما شما نیاز دارید از زبان رنگ ها به درستی استفاده کنید. کودکان از تنوع رنگی کمتری استفاده می کنند این تنوع به مرور که بزرگ می شوند وسعت پیدا می کند.

رنگ اولین هویتی است که کودکان تشخیص می دهند. همه ما شنیده ایم که کودکان رنگ های سیاه و سفید را درک می کنند (روشنائی و تاریکی). والدین جوان اغلب اطاق نگهداری کودکان را سیاه و سفید رنگ می زنند و برای آن ها اسباب بازی های سیاه و سفید می خرند. اما در فاصله ۶ هفتگی تا ۲ ماهگی وضعیت کودکان تغییر بنیادینی می کند.

ابتدا بچه ها شروع به تشخیص رنگ قرمز می کنند و بعد از آن شروع به درک رنگ های روشن به ویژه رنگ زرد می کنند. بچه های کوچک به سمت رنگ های روشن جذب می شوند. تحقیقات بسیار زیاد داشنگاهی نشان می دهد سن، سلیقه کودکان را تغییر می دهد بسیاری از کودکان زیر ۱۰ سال رنگ های قرمز (یا صورتی) و زرد را به عنوان رنگ های مورد علاقه شان معرفی می کنند. اما با رشد کردن و رسریدن به سن بالای ۱۰ سال آن ها کم کم رنگ آبی را ترجیح می دهند. مشاهده می کنیم که این موضوع با فرآیند رشد و آشکار شدن توانائی دریافت و درک وجوه مختلف توسط احساسات کودک در ارتباط می باشد.

ارجحیت رنگ ها ارتباط نزدیکی با جنسیت دارد. تحقیقات بسیار زیادی نشان می دهد که اغلب دخترهای کوچک رنگ صورتی بنفش و بنفش کم رنگ را ترجیح می دهند و پسرهای کوچک رنگ سیاه و رنگ های تیره را بیشتر از دختران دوست دارند. سئوالی که مطرح می شود این است که آیا سلیقه ها غریزی هستد یا اکتسابی؟ آیا بزرگ ترها، پسرها و دخترهای کوچک را عادت می دهند که سلیقه معینی را در انتخاب لباس ها و اسباب بازی هایشان بپسندند یا آن ها به طور غریزی دارای چنین گرایشی هستند؟ پاسخ دادن به این سئوال سخت است اما بیشتر به نظر می رسد که سلیقه رنگی، غریزی باشد اما این سئوالی است که در آینده باید جوابی برایش پیدا شود.

به نظر شما آیا مسئولان کارخانه های عروسک سازی دربارهٔ روانشناسی رنگ ها در کودک چیزی می دانند؟ اگر یک روز اطراف مغازه های اسباب بازی فروشی قدم بزنید خواهید دید که آن ها کاملاً از سلایق رنگی کودکان آگاه هستند و برای جلب توجه بچه ها به خوبی از رنگ ها استفاده می کنند و تولیداتشان را به آن ها می فروشند. مارک های تجاری مختلف به کمک رنگ ها آینده خوبی برای خودشان ایجاد می کنند.

کارخانه داران هر روز با کمک رنگ ها از بسته بندی های جذاب و پرزرق و برق استفاده می کنند تا بتوانند بچه ها را به عنوان بهترین مشتریان خود از دست ندهند. برخی از والدین معتقدند که کارخانه داران به طرز بدبینانه ای از احساسات کودکان برای منفعت خود استفاده می کنند اما به یاد داشته باشید که بارها و بارها رنگ باعث ایجاد انگیزه در کودکان شما برای انجام فعالیت های مثبت هم شده است. رنگ ابزار مناسبی برای تحریک کودکان و نوجوانان است این ابزار به شیوه های گوناگونی مورد استفاده قرار می گیرد و نتایج متفاوتی را به همراه دارد. تنها این فروشنده ها و کارخانه داران نیستند که می توانند از علاقه کودکان به رنگ ها استفاده کنند بلکه شما نیز می توانید از آن برای آموزش و ایجاد انگیزه به نسل جدید استفاده کنید.

● زبان رنگ و بچه ها:

ابتدا اجازه دهید ببینیم کودکان چگونه با رنگ ها آشنا می شوند. آن ها یاد می گیرند که رنگ ها را قبل از آن که اسمشان را بدانند تشخیص دهند. آن ها قبل از این که قادر باشند بگویند قرمز، زرد یا سبز اشیاء را به درستی نشان می دهند.کودکان نام رنگ ها را در سن ۲ تا ۵ سالگی یاد می گیرند. دخترها معمولاً نام رنگ ها را زودتر از پسرها می آموزند البته همه بچه ها با توجه به وضعیت سیستم عصبی، مراحل رشد متفاوتی نسبت به یکدیگر طی می کنند.اگر شما می خواهید به کودکان کمک کنید تا رنگ ها را تشخیص دهند سعی کنید که رنگ ها را با اشیاء مرتبط به آن ها به کودکان آموزش دهید. در این جا چند نوع از روابط و همبستگی های رنگی قابل درک برای یک کودک آورده شده است:

▪ زرد: موز، لیمو، خورشید

▪ قرمز: سیب، گوجه فرنگی

▪ آبی: دریا، آسمان

▪ سبز: نخود، سبزی، برگ

▪ خاکستری: فیل

▪ قهوه ای: خرس، پوست درخت

محققان نشان می دهند برای مثال وقتی شما یک سیب آبی! را به کودک نشان می دهید و از او می پرسید این چیست زمان زیادی طول می کشد تا کودک آن را تشخیص دهد.مطمئناً اگر شما با کودکان کوچک در ارتباط باشید بهتر می دانید که چه اتفاقی ممکن است رخ دهد. مثلاً ممکن است یک سیب آبی برای آن ها بامزه و مضحک به نظر برسد. این موضوع گواهی بر رشد حس مزاح و توانائی خندیدن به مسائل مضحک و غلط در کودکان می باشد.

زمانی که کودک تشخیص رنگ ها و نام آن ها را یاد می گیرد این امر به او کمک می کند تا اطلاعات جدیدی بیاموزد. والدین همیشه می خواهند با روش های بی خطری به کودکان آموزش دهند. ما متوجه شده ایم تأکید بر پیام های مشخص با استفاده از رنگ ها به کودکان کمک می کند تا به خاطر بسپارند که چشم انسان به ترکیبی از رنگ زرد و سیاه توجه خاصی می کند و مغز ناخودآگاه آن را به عنوان علامتی از خطر درک می کند.

شما می توانید از این رنگ ها برای مشخص کردن چیزهائی که نمی خواهید کودکان با آن ها بازی کنند استفاده کنید. حتی ممکن است شما قسمت هائی از خانه مانند راه پله و زیرزمین که کودکان نباید به علت وجود خطر به آن ها وارد شوند را با این رنگ ها علامت گذاری کنید.

وقتی کودکان شما بزرگ می شوند حالا می توانید از رنگ ها برای آموزش دادن به آن ها کمک بگیرید. تحقیقات مشابه نشان داده که کودکان بی توجه و کم دقت زمانی که با رنگ ها تحریک شوند بهتر از عهده تکالیفشان برمی آیند. پیشرفت این کودکان بسیار بیشتر از زمانی است که از دارو برای درمان استفاده می کنند. این بدین معناست که در برخی موارد رنگ ها می توانند به عنوان دارو مورد استفاده قرار گیرند. رنگ همچنین می تواند در ایجاد جذابیت در غذا کاربرد داشته باشد. اگر کودک علاقه به خوردن بعضی غذاهای تکراری و خاص ندارد می توانید از رنگ های طبیعی برای جذابیت غذاهایتان استفاده کنید.

                  ماهنامه کودک

چگونه رنگ ها را به کودکمان آموزش دهیم!!(روانشناسی کودک)


حتما برای شما هم پیش آمده که از یک کوچولو در اطراف تان پرسیده باشید که درخت، سبزه، آب و آسمان چه رنگی است و در جواب رنگ های بنفش، نارنجی و قهو ه ای را بشنوید. در این اوقات غصه تان می گیرد که چرا این کوچولو رنگ ها را درست یاد نگرفته است. اگر شما هم نمی دانید چگونه رنگ ها را به کودک تان آموزش دهید از این فرمان ها پیروی کنید. ما به شما می گوییم چگونه رنگ ها را به کودکتان آموزش دهید.

● یک کتاب نقاشی رنگی بخرید
قدم نخست این است که برای کودکتان یک کتاب نقاشی بخرید که در آن روی آموزش رنگ ها به کودک تاکید شده باشد. شما با این روش می توانید هر رنگ را در کتاب به کودک نشان دهید و از او بخواهید که آن را تکرار کند یا اشیایی را که در کتاب به آن رنگ است رنگ کند. کودکان معمولا از ۱۸ ماهگی می توانند رنگ ها را تشخیص دهند . شما می توانید رنگ های آموزش داده شده در کتاب را با وسایل خانه با او تمرین کنید. می توانید از او بخواهید لوازم خانه را که به رنگ سبز یا آبی است به شما نشان دهد.


● اسباب بازی هایی برای کودک تان بخرید که رنگ های اصلی را با ته زمینه روشن داشته باشند
قدم بعدی این است که اسباب بازی هایی برای کودک تان بخرید که رنگ های واضحی داشته باشند؛ مثلا آبی، زرد یا قرمز. این رنگ ها در طول روز بیشترین تشخیص را برای کودک دارند و او می تواند رنگ ها را بهتر از هم تشخیص دهد. سراغ گوجه ای یا اناری نروید، یک ماشین کاملا قرمز برایش بخرید. در مراحل ابتدایی شناخت طیف رنگی برای کودک دشوار است، پس به جای آن سعی کنید یک رنگ را در واضح ترین شکلش به کودکتان آموزش دهید.


● به کودک تان اجازه دهید رنگ کند
کار دشواری نیست. راهش این است که فرصتی برای رنگ بازی در اختیار کودک تان بگذارید. می توانید یک دفتر نقاشی یک جعبه مداد رنگی یا آبرنگ برایش بخرید یا می توانید کاغذهایی به دیوارها بچسبانید تا او بتواند آنها را رنگ کند. این فرصتی است که کودک شما پیدا می کند که با مفاهیم رنگ ها به صورت شهودی آشنا شود و بتواند از رنگ های مورد علاقه اش استفاده کند.


● بازی های رنگی ترتیب دهید
روش دیگر این است که با کودک بازی های رنگی ترتیب دهید. مثلا از او بخواهید بالش ها و کوسن های همرنگ را روی هم قرار داده یا همین کار را با لوگو ها انجام دهد. می توانید یک سالاد رنگی در بشقاب ناهارش بریزید و از او بخواهید با خوردن هر یک از تکه ها، رنگ هر کدام را هم تو ضیح دهد. در مهد کودک می توان برای تشخیص رنگ ها بین کودکان مسابقه گذاشت و در این فرصت رنگ ها را به آنها آموزش داد.

/ 0 نظر / 5 بازدید